Kazimierz Papée - ostatni ambasador Drugiej Rzeczypospolitej

24 maja 1976 roku, po 37 latach pełnienia misji przy Stolicy Apostolskiej Kazimierz Papée został formalnie odwołany przez Rząd RP na Uchodźstwie w Londynie. Służbę zakończył najdłużej urzędujący przedstawiciel dyplomatyczny przedwojennej Polski. 

Urodził się we Lwowie w 1889 roku. Doktorat prawa uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Podczas I wojny światowej był żołnierzem II Pułku Ułanów Legionów Polskich. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1919 roku zawarł związek małżeński z siostrą Henryka Dobrzańskiego Leonią. Kiedy na świat przyszedł jedyny syn Leonii i Kazimierza otrzymał imię Henryk a jego ojcem chrzestnym został Henryk Dobrzański. 

Kazimierz Papée sprawował wiele funkcji dyplomatycznych na placówkach jako sekretarz (Haga, Berlin) i chargé d'affaires (Kopenhaga, Ankara, Tallinn). Był samodzielnym kierownikiem w przedstawicielstwach Rzeczypospolitej: Królewiec – konsul generalny (1929-1932); Wolne Miasto Gdańsk – komisarz generalny w randze konsula generalnego (1932-1936); Praga – poseł (1936-1939). 

Od 24 lipca 1939 roku sprawował funkcję ambasadora przy Stolicy Apostolskiej. Podczas pontyfikatu Piusa XII pełnił funkcję dziekana korpusu dyplomatycznego. Za pontyfikatu Jana XXIII i Pawła VI był administratorem spraw ambasady przy Stolicy Apostolskiej do 19 października 1972 roku, gdy Stolica Apostolska cofnęła zgodę na jej funkcjonowanie. Był to warunek władz w Warszawie do podjęcia rozmów w sprawie porozumienia. Rząd RP na Uchodźstwie – na wniosek samego Papée – odwołał go formalnie z funkcji ambasadora dopiero 24 maja 1976 roku.

W 1973 roku na ekrany kin wszedł film Bohdana Poręby Hubal, bijący rekordy popularności w Polsce. W tym właśnie czasie na antenie Radia Wolna Europa wyemitowało wówczas program w całości poświęcony majorowi Dobrzańskiemu i jego życiu. W audycji dokumentalnej Tadeusza Nowakowskiego udział wziął Kazimierz Papée – ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej. O majorze Henryku Dobrzańskim swoim szwagrze mówił w słowach: 

Był moim szwagrem i moim przyjacielem. Ostatni raz widziałem go przed wyjazdem na objęcie placówki rzymskiej po mojej nominacji na ambasadora Rzeczpospolitej przy Stolicy Apostolskiej w lipcu 1939. Na wspomnieniu pośmiertnym, które się ukazało w swoim czasie w Rzymie znajdujemy następującą treść: „Henryk Hubal Dobrzański major 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, żołnierz Legionów Polskich, kawaler Virtuti Militari i 4-krotnego Krzyża Walecznych. Poległ w lasach spalskich dnia 30 kwietnia 1940 przeżywszy lat 42. Dulce et decorum est pro patria mori. 

Trzeba by tutaj stwierdzić jedną rzecz, która ma dużą wagę. Major Dobrzański nigdy nie uważał się za partyzanta i nie był żadnym pierwszym partyzantem. Był ostatnim żołnierzem Rzeczypospolitej Polskiej, który w mundurze chciał przetrwać do przyjścia odsieczy z zachodu. 


Kazimierz Papée zmarł 19 stycznia 1979 roku w Rzymie i został pochowany w polskiej kwaterze na rzymskim cmentarzu Prima Porta obok żony Leonii (zm. w 1960 roku).